• Inspiratieruimte

Studies van schilderijen van beroemde schilders

Jackson Pollock Over Jackson Pollock zou men zich kunnen afvragen: [...]

Jackson Pollock

Over Jackson Pollock zou men zich kunnen afvragen: “Is hij de grootste schilder van de Verenigde Staten?” Kan een schilder die met zijn kwast verf op het doek wierp, die verf goot en smeet om wervelende kolken van kleur en lijn te scheppen, “groot” worden genoemd? De New Yorkse critici vonden van wel, en Pollocks vooraanstaande plaats onder de abstract expressionisten is gebleven. Die werd nog versterkt door de klassieke legende van de kunstenaar die met alcoholisme worstelde, en door zijn vroege dood. De beroemde “drip paintings” die hij eind jaren veertig van de vorige eeuw maakte, behoren tot de meest oorspronkelijke werken van die eeuw. Soms lieten ze de levenslust in de natuur zelf doorschemeren, dan weer riepen ze de gevangenschap van de mens op – in het lichaam, in een angstige geest, in een moderne wereld die op een nieuwe manier beangstigend was.

Pablo Picasso

Pablo Picasso was een productief kunstenaar die zowel klassiek als vernieuwend werk maakte: schilderijen, grafiek, keramiek, beeldhouwwerken en experimentele vormen. Picasso, in 1881 in Spanje geboren, had een loopbaan van 70 jaar, die hem de ruimte gaf zijn kunst te ontwikkelen en ermee te experimenteren. Hij hielp het kubisme ontwikkelen, een techniek van abstract schilderen. In zijn werk zette Picasso kleur en emotionele expressie in.

Wat Picasso met het kubisme deed, was iets heel anders dan de koele geometrische constructies van Braque. Vaak maakte hij schilderijen die eruitzagen als een beeld in een gebarsten spiegel of door een gebroken ruit gezien, en schilderijen van vrouwen bij wie de delen van het gezicht anders waren gerangschikt.

Joan Miró

Onophoudelijk experimenteren en een levenslange flirt met de objectiviteit hebben ervoor gezorgd dat Joan Miró een grote stempel op de kunstwereld drukte. Zijn doek was een zandbak voor zijn onderbewuste, waaruit de onstuimige vreugde van de kindertijd en de uitdrukking van zijn Catalaanse trots opwelden.

Zijn kenmerkende beeldsymbolen, biomorfe vormen, geometrische vormen en geabstraheerde en half geabstraheerde voorwerpen droegen bij aan een onvermoeibaar oorspronkelijk oeuvre. De radicale, inventieve stijl van Joan Miró was van groot belang voor de tocht van de avant-garde in de vroege 20e eeuw naar een steeds verdergaande en ten slotte volledige abstractie.

Hoewel Miró in verband wordt gebracht met het vroege surrealisme en invloed had op het abstract expressionisme en de colorfieldschilders, blijft hij een van de grote eenlingen in de moderne kunst, met een onmiskenbaar eigen beeldtaal.

Salvador Dalí

Hoewel hij met verschillende kunststijlen experimenteerde, is Salvador Dalí vooral bekend als surrealistisch kunstenaar die veel van de bekendste schilderijen van die beweging maakte. De theorieën van de beroemde Oostenrijkse psychoanalyticus Sigmund Freud hadden een grote invloed op het werk van Dalí.

Zijn surrealistische schilderijen zitten vol beelden die voortkwamen uit de freudiaanse symboliek en uit zijn eigen onderbewuste. Tot de belangrijkste bijdragen van Salvador Dalí aan het surrealisme behoort de paranoïde-kritische methode, waarmee hij door systematisch irrationeel denken en een zelf opgewekte paranoïde toestand in zijn eigen onderbewuste probeerde door te dringen.

Hoewel Dalí tot laat in zijn loopbaan bleef werken, vinden critici dat hij zijn beste jaren met de terugkerende motieven in zijn werk al achter zich had gelaten.

Fernando Botero

De Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero laat zien hoe verschillend we naar hetzelfde onderwerp kunnen kijken. Hoewel Botero bekendstaat om de dikke figuren in zijn werk, zegt hij dat het niet zijn bedoeling is zware figuren weer te geven. Hij wil juist het volume benadrukken. Hier leest u wat Botero met zijn “mollige kunst” wil zeggen.

De satirische portretten die Fernando Botero maakte van politieke, militaire en religieuze figuren, musici en leden van koninklijke families zijn mollig en roerloos weergegeven en hebben het karakter van een menselijk stilleven. Op het eerste gezicht zijn ze humoristisch, maar meestal zijn de schilderijen van Botero maatschappelijk commentaar met een politieke ondertoon.