- Inspiratieruimte
Reproducties van schilderijen van beroemde schilders
Vincent van Gogh
Nederlandse schilder die geldt als een van de grootste postimpressionisten. Hij staat bekend om zijn verbluffende kleuren, zijn nadrukkelijke penseelvoering en zijn omlijnde vormen. Zijn werk heeft de ontwikkeling van het expressionisme in de moderne kunst sterk beïnvloed. De kunst van Van Gogh werd pas na zijn dood populair, vooral eind 20e eeuw, toen zijn werken op veilingen over de hele wereld voor recordbedragen werden verkocht. Mede door zijn omvangrijke briefwisseling leeft Van Gogh in de verbeelding voort als een geniale kunstenaar die tijdens zijn leven niet goed werd begrepen.
Gustav Klimt
Na zijn studie aan de Weense school voor kunstnijverheid opende Gustav Klimt in 1883 een eigen atelier dat zich toelegde op het schilderen van fresco’s. Zijn vroege werk had een klassieke stijl die kenmerkend was voor de academische schilderkunst van de late 19e eeuw, zoals blijkt uit zijn wandschilderingen voor het Weense Burgtheater (1888) en in het trappenhuis van het Kunsthistorisches Museum.
De stijl waarmee Gustav Klimt bekend werd, ontwikkelde zich in 1897. Hij richtte de Weense Secession op, een groep schilders die zich verzette tegen de academische kunst en een meer decoratieve techniek beoefende, verwant aan de art nouveau. Kort daarna schilderde hij drie allegorische fresco’s voor het plafond van de aula van de Universiteit van Wenen, die scherp werden bekritiseerd om hun erotische symboliek en hun pessimisme. De fresco’s veroorzaakten zo’n schandaal dat de schilderingen werden afgewezen.
Zijn latere fresco’s, de Beethovenfries en de fresco’s in de eetzaal van het Palais Stoclet in Brussel, kenmerken zich door een nauwkeurige lineaire tekening en een gedurfd en vrij gebruik van vlakke, decoratieve kleurpatronen en bladgoud. De meest geslaagde werken van Klimt zijn De kus (1908–09) en een reeks portretten van modieuze Weense dames, zoals Fritza Riedler (1906) en Adele Bloch-Bauer I (1907). In deze werken geeft hij de menselijke figuur zonder schaduw weer en versterkt hij de weelderige zinnelijkheid van de huid door haar te omringen met vlakke, sterk ornamentale, briljant gecomponeerde decoratieve elementen.
Claude Monet
Claude Monet (14 november 1840 – 5 december 1926) was de grondlegger van de Franse impressionistische schilderkunst en de meest consequente en productieve vertegenwoordiger van het streven van de beweging om de eigen waarneming van de natuur tot uitdrukking te brengen. De term impressionisme is afgeleid van de titel van zijn schilderij Impressie, opkomende zon.
Het belangrijkste kenmerk van het werk van Monet is zijn toewijding aan het impressionisme en de wezenlijke kenmerken daarvan, zoals de aandacht voor textuur, licht en penseelstreken. De aandacht van Monet verschoof van het onderwerp – een boot, een landschap of een persoon – naar de manier waarop kleur op het doek werkt. De kunst van Monet wil vastleggen wat het oog ziet en hoe een landschap voortdurend verandert met het perspectief en het licht. Deze toewijding aan het impressionisme begon oorspronkelijk als een manier om zich te bevrijden van de starre beperkingen van de Salon de Paris, maar bleef uiteindelijk bestaan als de kenmerkende stijl van zijn hele oeuvre.
Edgar Degas
“Gisteren heb ik de hele dag doorgebracht in het atelier van een vreemde schilder, een zekere Edgar Degas,” schreef de Parijse kunstenaar Edmond de Goncourt in 1874 in zijn dagboek. “Van alle onderwerpen uit het moderne leven heeft hij de wasvrouwen en de balletdanseressen gekozen … het is een wereld van roze en wit … het mooiste voorwendsel om bleke, zachte tinten te gebruiken.”
Edgar Degas, toen 39 jaar oud, zou tot het einde van zijn loopbaan ballerina’s schilderen. “Men noemt mij de schilder van dansende meisjes,” vertelde Degas later aan een Parijse kunsthandelaar. “Het is nooit bij hen opgekomen dat mijn belangstelling voor de danseressen vooral ligt in het weergeven van beweging en het schilderen van mooie kleding.”
Degas wilde het beeld veranderen dat men van hem had, want zijn woorden getuigen van liefde voor de gratie van de tekening en de charme van de kleur. Als student droomde Edgar Degas ervan te tekenen als Rafaël en Michelangelo; later blies hij de Franse pasteltraditie nieuw leven in, die bij de 18e-eeuwse meester Chardin tot bloei was gekomen. Maar net als zijn tijdgenoten Manet, Cézanne en de impressionisten leefde hij in het tijdperk van de fotografie en de elektriciteit, en hij wendde zich tot het moderne leven: de sloppenwijken, de bordelen en de paardenrennen. Baadende naakten werden een geliefd onderwerp, en met spottende humor vergeleek hij zijn modernere studies eens met die van Rembrandt. “Hij had geluk, die Rembrandt!” zei hij. “Hij schilderde Susanna in het bad; ik schilder vrouwen in de tobbe.”
Paul Gauguin
De stijl van Paul Gauguin veranderde in de loop van zijn loopbaan, maar veel van zijn belangrijke werken hebben de volgende kenmerken:
Krachtige penseelstreken
Paul Gauguin werkte met dikke, uitgesproken penseelstreken. Hij mengde vaak was door zijn verf om die gladder te maken.
Expressief kleurgebruik
In de periode van zijn synthetisme schilderde Gauguin vaak levendige kleurvlakken, omgeven door dikke, donkere contouren. Later in zijn leven werden zijn kleurtonen ingetogener.
Ongegrond jutedoek
In zijn jaren op Tahiti schilderde Gauguin meestal op ongegrond jutedoek of op zakkengoed. Door dit grove materiaal bleef de weefstructuur van de stof door de verf heen zichtbaar. Gauguin koos dit materiaal waarschijnlijk omdat hij zich duurder doek niet kon veroorloven, maar hij ontdekte dat het zijn schilderijen een textuur gaf die de beoogde esthetiek versterkte.
Paul Cézanne
De moderne stijl en techniek van Paul Cézanne waren avant-gardistisch en werden daarom lange tijd verkeerd begrepen. Ook andere bekende schilders uit zijn tijd, de impressionisten, keken neer op de vooruitstrevende stijl van Cézanne. Na de eerste impressionistententoonstelling vroegen velen van hen om hem bij volgende tentoonstellingen niet meer samen met hen te laten exposeren, omdat de composities van Cézanne te omstreden waren.
Cézanne werkte met dik aangebrachte verflagen en onbepaalde vormen en probeerde alles te vereenvoudigen tot vormen die zich laten ontleden. Hoewel hij dicht bij de impressionist Camille Pissarro stond en onder diens invloed in de open lucht schilderde, was Cézanne geen impressionist. Hij was een zeer moderne kunstenaar die in geen enkele stroming van de schilderkunst paste. Zijn stijl was een voorloper van het fauvisme en het kubisme.






























