Beschrijving
| Titel: | Vrouwen in de tuin |
| Andere titels: | Femmes au jardin · Women in the Garden |
| Schilder: | Claude Monet (1840–1926) |
| Jaar van ontstaan: | omstreeks 1866, gesigneerd rechtsonder |
| Afmetingen van het origineel: | 205 cm x 255 cm |
| Oorspronkelijke techniek: | Olieverf op doek |
| Stijl: | Impressionisme |
| Locatie: | Musée d’Orsay, Parijs (inventarisnummer RF 2773) |
| Onze reproductie: | Handgeschilderd in olieverf op canvas, acht formaten of op maat |
Vrouwen in de tuin is het grote doek dat Claude Monet omstreeks 1866 schilderde: vier vrouwen in witte zomerjurken in de schaduw van een boom, een van hen zit in het gras met een enorme rok, een andere loopt weg over het grindpad. Het origineel, 2,55 meter hoog, bevindt zich in het Musée d’Orsay in Parijs. Bij ons is het een handgeschilderde reproductie in olieverf op canvas, verkrijgbaar in acht formaten of op uw maat, met een foto van het voltooide schilderij ter goedkeuring vóór verzending.
Vrouwen in de tuin – Claude Monet
Wat is er op het schilderij te zien?
Een zomerochtend in een tuin, vier vrouwen en geen verhaal. Links staat een vrouw in een witte jurk met fijne groene streepjes, achter haar een tweede in een crèmekleurige jurk met een rij witte knopen; zij houdt een boeket rode en gele bloemen vlak voor haar gezicht. Op de voorgrond zit een derde in het gras; haar witte rok met geborduurde ornamenten golft over het onderste derde van het doek, om haar hals draagt ze een geel lint, in haar hand een klein boeket, en achter haar ligt een lichte parasol. Rechts loopt de vierde, in een witte jurk met donkere stippen, weg over het grindpad en reikt met haar hand naar een tak. Dit olieverfschilderij heeft geen tafereel en geen gebeurtenis: het heeft licht, jurken en schaduw.
Hoe ziet het doek eruit?
Het doek is staand en 2,55 meter hoog, wat voor een tuintafereel ongewoon is – zo’n formaat was toen bedoeld voor historiestukken en portretten van belangrijke mensen. Het midden wordt ingenomen door een jonge boom met een lichte stam; erboven en erachter staat dicht, donker groen, waardoor rechtsboven een stukje blauwe lucht te zien is. De witte jurken zijn de hoofdzaak: ze zijn niet wit geschilderd, maar in grijze, blauwige en geelachtige tinten, omdat ze in de schaduw staan, terwijl de zon alleen in losse vlekken valt. Een impressionistisch schilderij ontstond hier uit een eenvoudig idee – dat schaduw niet grijs is, maar kleur heeft. Rechtsonder is het doek gesigneerd.
Waarom was het doek zo groot?
Omdat Monet een tafereel uit het dagelijks leven het formaat wilde geven dat toekwam aan schilderijen met historische onderwerpen. Hij schilderde het doek in de buitenlucht, in een tuin, en het museum vertelt zelf wat dat vroeg: om buiten te kunnen werken, moest er een greppel in de grond worden gegraven waarin het doek met een katrol werd neergelaten, zodat hij het bovenste deel vanuit hetzelfde standpunt schilderde als het onderste. De uitdaging was volgens de beschrijving van het museum tweeledig – het werken in de buitenlucht en een groot formaat, dat voor een tuintafereel anders niet in aanmerking kwam. De zomer daarop herhaalde hij hetzelfde idee – figuren in een tuin, in de buitenlucht geschilderd – kleiner en lichter: Tuin in Sainte-Adresse in het Metropolitan Museum – bij ons vindt u hetzelfde werk als Terras in Sainte-Adresse.
Wat gebeurde er later met het schilderij?
Monet voltooide het schilderij in zijn atelier, en de jury van de Salon wees het in 1867 af: behalve dat het geen verhaal had, nam zij het de zichtbare penseelstreek kwalijk, waarin zij slordigheid zag. De weg terug naar de schilder en verder naar de staat somt het museum in volgorde op. In mei 1867 kocht zijn vriend Frédéric Bazille het van Monet; na Bazilles dood bleef het tot 1876 bij zijn ouders, die het dat jaar aan Édouard Manet afstonden in ruil voor Renoirs portret van hun zoon. Van Manet kreeg Monet het nog datzelfde jaar terug, in ruil voor een van Manets doeken, en het bleef vijfenveertig jaar bij hem – tussen 1882 en 1887 in bewaring bij de kunsthandelaar Durand-Ruel. In 1921 kocht de Franse staat het, en wel van Monet zelf, voor het Musée du Luxembourg: “aankoop van Claude Monet, 1921”. Het schilderij dat de Salon had afgewezen, kwam zo in de nationale collecties uit handen van zijn inmiddels beroemde schilder – in het Musée d’Orsay kwam het pas in 1986, honderdtwintig jaar na het ontstaan.
Wie zijn de vrouwen op het schilderij?
Het museum zegt het rechtuit: voor de drie figuren links poseerde Camille Doncieux, toen Monets levensgezellin en later zijn vrouw. Voor de vierde, die bij het pad, noemt het geen naam. De gezichten zijn onbepaald en zijn volgens het museum niet als portretten te lezen – Monet schilderde geen mensen, maar stof, licht en schaduw. Een handgeschilderde reproductie moet juist dat bewaren: de gezichten zacht, de jurken nauwkeurig. Camille komt in ons aanbod nog drie keer terug, twee keer bij leven: De lunch en De wandeling, vrouw met parasol. De latere vrouw met parasol uit 1886 is niet meer zij, maar Suzanne Hoschedé: Vrouw met parasol gedraaid naar links. En de laatste keer Camille op haar sterfbed. Monets schilderij van één enkele vrouw in het wit onder een parasol, bij een rond perk met rode bloemen in Sainte-Adresse in 1867, is Vrouw in een tuin.
Hoe wordt onze handgeschilderde versie gemaakt?
Dit is een van de veeleisendste motieven die bij ons worden besteld, en niet vanwege het formaat: de witte jurken moeten worden geschilderd zonder witte verf. De schilder zet eerst het donkere groen op, omdat dat bepaalt hoe licht de jurken kunnen worden, daarna de jurken in grijsblauwe en geelachtige tonen, en pas als laatste de losse zonnevlekken, het enige echte wit op het doek. Wordt het wit te vroeg aangebracht, dan wordt het tafereel plat en verdwijnt de schaduw. Juist aan die volgorde herkent u kunst aan de muur die met de hand is geschilderd, en geen gedrukte reproductie.
Welk formaat voor welke muur?
Kort antwoord: neem voor de woonkamer 120 x 150 cm, voor een kleinere muur 80 x 100 cm, en voor een grote open wand 160 x 200 cm. Er is ook 205 x 255 cm, het formaat van het origineel – dat is een schilderij voor een trappenhuis of een hoge ruimte, niet voor een gemiddelde kamer. Een schilderij voor de woonkamer beslaat het best ongeveer twee derde van de breedte van de bank. Dit motief is staand, dus heeft het hoogte nodig: boven laag meubilair komt het beter tot zijn recht dan tussen boekenplanken.
Op welke hoogte hangt u het schilderij: met het midden van het doek op ongeveer 150 cm boven de vloer. Bij grote staande formaten kunt u de onderrand het best niet hoger dan 90 cm hangen, anders lijkt het schilderij te hoog te hangen.
Formaat op maat, spieraam en lijst
Past geen van de genoemde formaten, dan maken wij het schilderij op maat – geef ons de breedte en de hoogte door, dan noemen wij de prijs en de doorlooptijd. Het origineel meet 205 x 255 cm, een verhouding van ongeveer 1:1,24. Het schilderij op canvas is opgespannen op een houten spieraam, de zijkanten zijn beschilderd, zodat het zonder lijst niet onaf oogt. Bij de grootste formaten kunnen wij het doek opgerold in een koker versturen, zodat u het ter plaatse laat opspannen; laat u het ons vooraf weten, dan maken wij het spieraam apart klaar.
Levering en garantie
Wij versturen het voltooide schilderij naar zestien landen van de Europese Unie, waaronder Nederland en België, verpakt in beschermfolie en in een stevige doos. Vóór verzending sturen wij u een foto van het voltooide schilderij; klopt er iets niet, dan passen wij het aan voordat het wordt verzonden. Bij grote formaten is de doorlooptijd langer. Andere motieven van Monet vindt u op de pagina Claude Monet, en over het schilderen en het kiezen van motieven schrijven wij op ons blog.
Kiest u het schilderij niet voor uzelf en weet u niet welk formaat het juiste is, dan is er een cadeaubon: de ontvanger kiest zelf het formaat en het motief.
Veelgestelde vragen
Waar hangt het origineel?
In het Musée d’Orsay in Parijs, onder inventarisnummer RF 2773. De Franse staat kocht het in 1921, rechtstreeks van Monet en voor het Musée du Luxembourg; aan het Musée d’Orsay werd het pas in 1986 toegewezen.
Uit welk jaar is het?
Het museum dateert het op “omstreeks 1866” en voegt er in zijn beschrijving aan toe dat de datering onzeker is en dat het misschien om 1867 gaat. Wij vermelden hetzelfde, omdat het museum geen preciezer jaartal noemt.
Waarom zijn de jurken grijs en niet wit?
Omdat ze in de schaduw staan. Monet schilderde de witte stof in de schaduw in grijze, blauwige en geelachtige tonen, en bewaarde zuiver wit voor de zonnevlekken. Juist die keuze is de reden dat het schilderij zonnig oogt, hoewel het grootste deel van het doek in de schaduw ligt.
Wat betekent het schilderij?
Het gaat om het licht, niet om de vrouwen: Monet wilde grote figuren in de buitenlucht schilderen, in vol zonlicht, en Camille poseerde voor hem voor de meeste van de vier vrouwen.
- Handgeschilderd. Olieverf op canvas, niet gedrukt en niet machinaal aangebracht.
- Acht formaten of op maat. Van 80 x 100 tot 205 x 255 cm, waaronder het formaat van het origineel.
- Foto vóór verzending. U ziet het voltooide schilderij voordat het wordt verzonden.
- Gegevens van het museum. Datering, afmetingen en inventarisnummer staan vermeld zoals het Musée d’Orsay ze geeft – inclusief het “omstreeks”.









































