Beschrijving




Waterlelies, heldere ochtend met wilgen is een handgeschilderde reproductie van een van de grootste wandpanelen uit Monets cyclus Nymphéas: een strook van de vijver in Giverny van twaalf en driekwart meter breed, waarover van de bovenrand wilgentakken hangen, met aan elke kant een stam en in het midden open water zonder lucht of horizon. Het origineel meet 1275 x 200 cm en bestaat uit drie aaneengesloten panelen in olieverf op doek, dat op de muur is geplakt; het museum dateert het tussen 1914 en 1926, en het bevindt zich onder inventarisnummer INV 20106 in het Musée de l’Orangerie in Parijs. Wij schilderen het in vier formaten of op uw maat, met een foto van het voltooide schilderij ter goedkeuring vóór verzending.
| Titel: | Waterlelies, heldere ochtend met wilgen |
| Andere titels: | Le Matin clair aux saules · Les Nymphéas |
| Schilder: | Claude Monet (1840–1926) |
| Jaar van ontstaan: | tussen 1914 en 1926 (het museum geeft een periode, geen jaartal) |
| Afmetingen van het origineel: | 1275 cm x 200 cm |
| Oorspronkelijke techniek: | Olieverf op doek, drie aaneengesloten panelen, doek op de muur geplakt |
| Stijl: | Impressionisme |
| Locatie: | Musée de l’Orangerie, Parijs (inventarisnummer INV 20106) |
| Onze reproductie: | Met de hand geschilderd in olieverf op doek, vier formaten of op maat |
Waterlelies, heldere ochtend met wilgen – Claude Monet
Wat is er op het doek te zien?
Het doek is uitzonderlijk lang en laag: de breedte is ongeveer zesenhalf keer zo groot als de hoogte. U ziet alleen het wateroppervlak, van bovenaf en iets schuin gezien. Van de bovenrand hangen over de hele lengte wilgentakken — dunne slierten olijfgroene en grijsblauwe streken die als een gordijn naar beneden vallen en onderaan in het water oplossen. Door dat gordijn heen groeien twee stammen. De eerste staat ongeveer een vijfde van de lengte van de linkerrand af, is slank en licht hellend, geschilderd in bruine, violette en grijze banen. De tweede staat dichter bij de rechterrand, is dikker en vertakt, en één tak buigt omhoog en naar links af. Daartussen opent zich een breed, bijna leeg vlak water in lichtblauw, lila en gebroken wit. De bladeren van de waterlelies groeperen zich in drie nesten: linksonder bij de eerste stam, in een dunne horizontale lijn door het midden en rechtsonder. Tussen de bladeren staan losse bloemen, wit en lichtroze, elk aangebracht als een korte, dikke toets verf. Dit olieverfschilderij heeft geen lucht en geen oever, zodat het oog niets heeft waaraan het de diepte kan afmeten.
Waarom is het midden van het doek leeg?
Omdat juist die leegte het tafereel bij elkaar houdt. De twee stammen staan dicht bij beide uiteinden en werken als een verticale begrenzing; alles daartussen is open water. Stonden er meer bomen, en op gelijke afstand, dan zou het doek uiteenvallen in een reeks gelijke taferelen. Omdat het er twee zijn en ze ver uit elkaar staan, reist de kijker ertussen heen en weer — en die reis duurt precies zo lang als het doek lang is. De wilgentakken doen daarbij ander werk: ze vallen van de bovenrand en sluiten het tafereel van boven af, zodat de blik niet naar de lucht kan opstijgen, die er hoe dan ook niet is. Wat overblijft is het vreemde gevoel dat we recht naar beneden in het water kijken en tegelijk door iets heen dat voor ons hangt. Kunst aan de muur met zo’n opbouw oogt rustig, maar niet leeg.
Wat ontbreekt er op dit doek?
Er is geen lucht, geen horizon, geen oever, geen brug, geen boot en geen mens. Het museum omschrijft het werk in zijn registratie eenvoudig als schilderij en noemt als materialen olieverf, hout en doek — nergens wordt een persoon of een gebouw vermeld. De afwezigheid is hier een keuze en geen gebrek. Toen Monet alles had weggelaten wat als maatstaf had kunnen dienen — een huis, een pad, een figuur, een horizonlijn — bleef alleen een oppervlak over waarop niet te beoordelen is hoe ver iets weg is. Een impressionistisch schilderij dat de kijker alle maatstaven ontneemt, dwingt hem om alleen naar dat oppervlak te kijken. De wilgen zijn het enige spoor van de wereld buiten het water, en ook die zien we alleen als takken en als twee stammen die aan alle kanten door water worden omringd.
Gegevens uit de registratie van het museum
In het Parijse Musée de l’Orangerie staat het werk geregistreerd onder inventarisnummer INV 20106, en het hangt in zaal 03. In de inventaris draagt het de titel “Le Matin clair aux saules”, met als tweede titel “Les Nymphéas”. De afmetingen zijn vastgelegd als hoogte 200 en lengte 1275 cm; in onze tabel staat de breedte voorop. Volgens de beschrijving gaat het om drie olieverfpanelen, naast elkaar aaneengesloten, op doek dat op de muur is geplakt. Een jaartal noemen wij met opzet niet. Waar de bronnen het over het jaar oneens zijn, noemen wij de periode die de instelling zelf opgeeft, en niet een jaartal dat niemand beweert.
De weg van het werk van de schilder naar de Orangerie
De registratie van het museum noemt drie schakels, en niet meer. In 1922 werd het werk eigendom van de Franse staat als schenking van de schilder; de schenkingsakte dateert van 12 april 1922, het besluit tot aanvaarding van 14 juni van datzelfde jaar. Daarna staat het Musée du Luxembourg in Parijs vermeld. In 1927 ging het werk over naar het Musée de l’Orangerie, waar het nog steeds is. Wat er tussen die schakels ontbreekt — wanneer de panelen precies het atelier van de schilder verlieten en waar ze in de tussentijd waren — vermeldt de registratie niet, en dus vermelden wij het ook niet.
Het motief onder de werken van Monet bij ons
Uit dezelfde cyclus en dezelfde Parijse collectie komt Waterlelies, groene weerspiegelingen; het museum vermeldt het onder nummer INV 20102, het meet 850 x 200 cm en bestaat uit twee aaneengesloten panelen, zoals blijkt uit de registratie van het museum. Let op de naam: het museum heeft in dezelfde collectie ook een paneel met de titel “Le Matin aux saules”, dus zonder het woord clair, en dat is niet hetzelfde werk. De boom alleen, zonder de vijver eromheen, toont Treurwilg. Dezelfde vijver in een vierkant formaat vindt u in het doek Waterlelies, een tafereel met architectuur in De waterlelievijver (Japanse brug).
Hoe wordt onze handgeschilderde versie gemaakt?
Op de eerste foto hangt het werk aan een witte muur, schuin van links gefotografeerd, zodat het doek in de diepte wegloopt en u ziet hoe lang de strook werkelijk is; rechtsboven valt er een houten plafond in beeld. Op de tweede foto is dezelfde opstelling van de andere kant gefotografeerd, schuin van rechts — twee standpunten, hetzelfde doek, en pas samen laten ze zien hoe zo’n lang werk zich op een echte muur gedraagt. Op de derde foto ziet u een hoek van dichtbij: de grijsbruine baklijst, de donkere naad tussen de lijst en het doek en de beschilderde zijkant van het doek. Op de vierde foto is het oppervlak van heel dichtbij gefotografeerd — het weefsel van het doek, de streken van de stam in bruin, oker en violet, en aan de zijkanten bladeren en een roze bloem die boven de ondergrond uitsteekt. Een gedrukte reproductie kan dat niet. Alle vier de foto’s tonen wat u ontvangt: een doek dat met het penseel is geschilderd en vóór verzending is gefotografeerd.
Welk formaat voor welke muur?
Kort antwoord: 250 x 39 cm boven een bank, 300 x 47 cm boven een langer bankstel, 200 x 31 cm in de gang. Er zijn vier formaten: het kleinste is een smal accent boven een ladekast of in een doorgang, de middelste twee zijn de gebruikelijke maten boven een bankstel, en 350 x 55 cm is bedoeld voor een grote lege wand. Alle vier houden de verhouding van het origineel aan, zodat ook het grootste een strook blijft en geen gewoon schilderij voor de woonkamer wordt. Een schilderij met zo’n verhouding vraagt om een lichte ondergrond: op een donkere muur verliest het bleke water juist het licht waaraan het tafereel zijn naam dankt.
Op welke hoogte hangt u het schilderij: met het midden van het doek iets lager dan de gebruikelijke 150 cm, ongeveer op ooghoogte van iemand die zit: het water is van bovenaf gezien, dus komt het tafereel onder ooghoogte beter tot zijn recht.
Formaat op maat, spieraam en lijst
Past geen van de vier formaten bij uw ruimte, dan schilderen wij het werk in een maat die u zelf bepaalt – geeft u ons de breedte en de hoogte door, dan noemen wij de prijs en de doorlooptijd. Een schilderij op maat behoudt de verhouding van de zijden, en bij zo’n langgerekt formaat is dat belangrijker dan anders: een paar centimeter meer hoogte, en de strook water wordt een gewoon landschap. Het doek is opgespannen op een houten spieraam en de zijkanten zijn beschilderd, zodat het ook zonder lijst niet onaf oogt. Er past een smal grijs of donker lijstprofiel bij, zoals u op onze foto’s ziet; een brede lijst ontneemt het water zijn licht.
Levering en garantie
Het schilderij op canvas gaat naar Nederland, België en de meeste EU-landen (in totaal zestien landen van de Europese Unie), verpakt in beschermfolie en in een stevige verpakking, bij de grootste formaten in een kist van passende lengte. De doorlooptijd is 15 tot 45 dagen, bij de grootste formaten dichter bij de bovengrens. De foto van het voltooide schilderij krijgt u vóór verzending: klopt er iets niet, dan passen wij het aan zolang het werk nog bij ons is. Andere motieven van Monet vindt u op de pagina Claude Monet, en over het schilderen schrijven wij op ons blog.
Kiest u het schilderij niet voor uzelf en weet u niet welk formaat het juiste is, dan is er een cadeaubon: de ontvanger kiest zelf het formaat en het motief.
Veelgestelde vragen
Waar hangt het origineel?
In het Musée de l’Orangerie in Parijs, inventarisnummer INV 20106, zaal 03. Omdat het doek op de muur is geplakt, verplaatst het museum het niet zoals een werk op een ezel.
Staan er mensen op het doek?
Nee. De registratie van het museum noemt alleen het schilderij, olieverf, hout en doek; geen persoon, geen gebouw en geen dier.
Wat zegt het schilderij, in één zin?
Dat Monet tussen twee wilgen bijna dertien meter wateroppervlak vastlegde en alles weghaalde waaraan men het zou kunnen afmeten.
Hoeveel panelen Waterlelies heeft het Musée de l’Orangerie?
Acht grote composities uit 22 panelen in twee ovale zalen. De schenking aan de Franse staat kondigde Monet aan op de dag na de wapenstilstand van 1918, en de cyclus werd in 1927 tentoongesteld, enkele maanden na zijn dood; deze compositie uit drie aaneengesloten panelen is er een van de acht.
- Onderwerp. Een strook van de vijver in Giverny van bijna dertien meter breed: wilgentakken van de bovenrand, twee stammen aan de zijkanten, daartussen open water met bladeren en bloemen.
- Origineel. Olieverf op doek, drie aaneengesloten panelen, 1275 x 200 cm, tussen 1914 en 1926, Musée de l’Orangerie, inventarisnummer INV 20106.
- Onze versie. Vier formaten of op uw maat, van 200 x 31 tot 350 x 55 cm; ook het grootste is korter dan een derde van het origineel.
- Goed om te weten. Het museum noemt geen jaartal — het geeft een periode tussen 1914 en 1926, en die periode noemen wij ook. Let ook op de bijna gelijke titel zonder het woord clair, die bij een ander paneel hoort.









































