Beschrijving
De spoorbrug bij Argenteuil is een handgeschilderde reproductie van het riviergezicht dat Claude Monet in 1873 schilderde: een licht spoorwegviaduct op hoge ronde pijlers loopt over het hele doek, erover rijdt een trein met een witte stoomwolk, en linksonder staan op de oever twee figuren bij een aangemeerde zeilboot. Het origineel meet 99 x 60 cm, is olieverf op doek en is linksonder gesigneerd; de catalogue raisonné vermeldt het onder nummer 279, en de laatste bekende plek is een particuliere collectie, dus valt het werk niet te bezoeken. Wij schilderen het in acht formaten of op uw maat, met een foto van het voltooide schilderij ter goedkeuring vóór verzending.
| Titel: | De spoorbrug bij Argenteuil |
| Andere titels: | Le Pont du chemin de fer à Argenteuil · The Railway Bridge at Argenteuil |
| Schilder: | Claude Monet (1840–1926) |
| Jaar van ontstaan: | 1873, gesigneerd “Claude Monet” linksonder (signatuur zonder datum) |
| Afmetingen van het origineel: | 99 cm x 60 cm |
| Oorspronkelijke techniek: | Olieverf op doek |
| Stijl: | Impressionisme |
| Locatie: | In een particuliere collectie – niet in een openbare collectie en niet tentoongesteld (catalogus Wildenstein, nr. 279) |
| Onze reproductie: | Handgeschilderd in olieverf op canvas, acht formaten of op maat |
De spoorbrug bij Argenteuil – Claude Monet
Wat is er op het doek te zien?
Het doek is liggend en vrij breed. Over de volle breedte, van de linker- tot de rechterrand, spant zich een licht spoorwegviaduct, gedragen door hoge ronde pijlers; de leuning bovenop is aangeduid met een dichte reeks korte verticale streepjes, en tussen de pijlers zijn de ijzeren vakwerksteunen te zien. Over de brug rijdt een donkere trein: de locomotief staat links van het midden en haar schoorsteen steekt boven de leuning uit, daarachter volgen bruinzwarte wagons. Rechts van de trein stijgt een witte stoomwolk op, die uiteenvalt en opgaat in de wolken. Linksonder ligt een zanderige oever met groen gras, en daarop staan twee figuren: de een in een donkere jas en met een lichte hoed, de ander in een licht colbert en een lichte broek. Vlak naast hen ligt een zeilboot aangemeerd met een licht zeil en een bruingele romp; verderop, rechts van het midden, vaart nog een kleinere met een donkere romp. De Seine vult de rechteronderhelft, geschilderd in korte blauwe streken, waarin de pijlers terugkeren als verticale weerspiegelingen. Achter de brug strekt zich een lage groene oever met populieren uit. Het bovenste derde wordt gevuld door een lichtblauwe lucht met witte en lila wolken.
Waarom snijdt de brug door het hele doek?
Omdat Monet geen moeite deed om haar te verzachten. Het viaduct loopt bijna horizontaal en zonder onderbreking door het tafereel, en de pijlers delen het op in gelijke stukken – dat is een ingenieurstekening, geen landschap. Juist daardoor is al het andere zacht: het water in korte, trillende streken, de stoom in een uiteenvallende wolk, de oever in brede vlakken. Dit olieverfschilderij zet een industriële vorm midden in een riviergezicht en probeert de twee niet met elkaar te verzoenen. De moderne constructie en de zondagse wandeling staan naast elkaar, en juist dat was toen nieuw: de brug staat niet op de achtergrond, maar is het hoofdonderwerp, geschilderd met dezelfde aandacht als het water eronder.
Waar stond Monet en wie schilderde hetzelfde gezicht?
De catalogue raisonné vertelt iets wat het schilderij zelf niet kan vertellen: het motief is genomen vanaf de oever bij Argenteuil, niet ver van het huis waar Monet toen woonde. Het was geen uitstapje, maar een blik uit de eigen buurt. Dezelfde vermelding voegt er nog een regel aan toe die het lezen waard is: op dezelfde plek schilderde ook Renoir een doek. Twee schilders, één oever, één brug – en twee verschillende uitkomsten. Argenteuil was toen een geliefde plek om op zondag te zeilen, wat beide zeilboten verklaart; het was trouwens de spoorlijn die de Parijzenaars hierheen bracht. Een schilderij met dit motief laat dus niet alleen een brug zien, maar ook de reden waarom de mensen op de oever staan.
Wat zegt de catalogue raisonné?
Het werk staat in de catalogue raisonné van Wildenstein onder nummer 279, met titels in drie talen: de Franse “Le Pont du chemin de fer à Argenteuil”, een Engelse en een Duitse. De afmetingen staan daar als 60 x 99 cm, dus de hoogte vóór de breedte; in onze tabel komt de breedte eerst, en daarom lezen wij 99 x 60 cm. De maat die hier eerder stond, kwam niet overeen met de catalogus en ook niet met de verhouding van onze eigen opname van het origineel, maar wel bijna met een van onze eigen formaten; daarom hebben wij haar verwijderd en vervangen door die van de catalogus. Waar een oude vermelding en de bron van elkaar verschillen, geldt de bron.
De weg van het schilderij van de schilder naar een particuliere collectie
De catalogus noemt een lange reeks eigenaren en stelt de eerste schakel niet met zekerheid vast: als mogelijkheid vermeldt hij dat de zanger en verzamelaar Jean-Baptiste Faure het werk in juni 1874 van Monet kocht. Daarna volgen Parijse namen – de prins de Wagram, Bernheim-Jeune, Georges Petit, Barbazanges – vervolgens veilingen in New York, Parijs en Londen, en ten slotte een particuliere collectie. Wat de vermelding zegt, vatten wij samen; wat zij niet zegt, voegen wij niet toe. Daarom vermelden wij ook niet waar het werk nu hangt: de laatste openbaar bekende overdracht was een veiling, en de koper werd niet genoemd. Voor een bezoeker betekent dat iets eenvoudigs – dit doek kunt u niet gaan bekijken.
Het motief tussen de werken van Monet bij ons
Let op bij de naam: de andere brug van dezelfde plaats is een stenen verkeersbrug, en dat is De brug bij Argenteuil – een ander werk, een andere collectie en een ander tafereel. De verwarring is groter doordat Monet de spoorbrug meermaals schilderde: één zo’n doek bevindt zich in het Philadelphia Museum of Art, dat het vermeldt als Railroad Bridge, Argenteuil uit 1873, en dat doek is kleiner en schuin gezien, niet over de volle breedte. Dezelfde oever zonder constructie ziet u op Wandeling bij Argenteuil, het veld erboven op Klaprozen, en de rivier zonder brug en zonder mensen op De Seine bij Bougival.
Hoe wordt onze handgeschilderde versie gemaakt?
Wij schilderen het werk met het penseel op een doek dat is opgespannen op een houten spieraam, in olieverf en op bestelling – niets wordt gedrukt en niets wordt vooraf klaargemaakt. Bij dit motief zit het meeste werk in twee dingen: in de rechte lijn van de brug, die recht moet blijven zonder stijf te worden, en in het water, dat beweeglijk moet blijven zonder uiteen te vallen. De weerspiegelingen van de pijlers in de Seine houden het tafereel bij elkaar, en daarom schilderen wij ze als laatste, wanneer de verf eromheen al op zijn plaats staat. Een foto van uw doek krijgt u in elk geval vóór verzending: een reproductie die u niet zou goedkeuren, wordt niet verzonden.
Welk formaat voor welke muur?
Kort antwoord: 80 x 61 cm boven een ladekast, 100 x 80 cm boven een bank, 150 x 110 cm voor een grote lege muur. Er zijn acht formaten. 50 x 40 cm en 60 x 45 cm passen in een gang, bij een trap of in een smalle ruimte tussen twee deuren. 70 x 50 cm en 80 x 61 cm zijn de gebruikelijke formaten boven een ladekast, een bureau of het bed in een logeerkamer. 90 x 70 cm en 100 x 80 cm zijn de formaten die boven een driezitsbank of een bank het natuurlijkst ogen. 120 x 90 cm en 150 x 110 cm zijn voor een woonkamer met een hoge muur of voor een eetkamer. Omdat het origineel uitgesproken breed is, hebben onze standaardformaten niet helemaal dezelfde verhouding; wie precies de verhouding van het origineel wil, bestelt het best een formaat op maat. Een schilderij voor de woonkamer met dit motief verdraagt zowel warm als koel licht, omdat het kleurenpalet uit zichzelf al licht is.
Op welke hoogte hangt u het schilderij: met het midden van het doek op ongeveer 150 cm van de vloer, bij grotere formaten iets lager. De horizontale lijn van de brug hoort dicht bij ooghoogte te zitten, anders kantelt het tafereel.
Formaat op maat, spieraam en lijst
Past geen van de acht formaten in uw ruimte, dan schilderen wij het werk in een maat die u zelf bepaalt – geef ons de breedte en de hoogte door, dan noemen wij de prijs en de doorlooptijd. Een schilderij op maat is de enige manier om de verhouding 99 op 60 te krijgen, dus een brede strook zoals het origineel. Het doek is opgespannen op een houten spieraam en de zijkanten zijn beschilderd, zodat het ook zonder lijst niet onaf oogt. Bij dit motief past een smal donker of donkergroen lijstprofiel met een gouden binnenlijst; een lichte en brede lijst verkleint bij dit tafereel het verschil tussen de witte brug en de lucht, en juist dat verschil geeft het schilderij zijn diepte.
Levering en garantie
Het schilderij op canvas reist naar zestien landen van de Europese Unie – waaronder Nederland en België – verpakt in beschermfolie en in een stevige verpakking, bij de grootste formaten in een passend grote kist. De doorlooptijd is 15 tot 45 dagen, bij de grootste formaten dichter bij de bovengrens. Een foto van het voltooide schilderij krijgt u vóór verzending: klopt er iets niet, dan passen wij het aan zolang het werk nog niet is verzonden. Andere motieven van Monet vindt u op de pagina Claude Monet, en over het schilderen schrijven wij op ons blog.
Kiest u het schilderij niet voor uzelf en weet u niet welk formaat het juiste is, dan is er een cadeaubon: de ontvanger kiest zelf het formaat en het motief.
Veelgestelde vragen
Waar hangt het origineel?
In een particuliere collectie. De catalogue raisonné vermeldt het onder nummer 279 en sluit de reeks eigenaren af met een particuliere collectie, dus is het werk in geen enkel museum te bezoeken.
Staan er mensen op het doek?
Er staan twee figuren op de oever linksonder, bij de aangemeerde zeilboot. Ze hebben geen naam; de beschrijving van het werk noemt hen niet, en wij doen dat ook niet.
Wat zegt het schilderij, in één zin?
Dat Monet in 1873 een spoorlijn dwars door het midden van een zondags tafereel legde en niet probeerde de twee met elkaar te verzoenen.
Hoe vaak schilderde Monet de spoorbrug bij Argenteuil?
Meermaals. Volgens het Musée d’Orsay schilderde hij alleen al in 1874 de spoorbrug vier keer en de nabije verkeersbrug zeven keer – de twee bruggen behoorden tot zijn geliefdste motieven in Argenteuil.
- Onderwerp. Een spoorwegviaduct over de volle breedte van het doek, een trein met een sliert stoom, linksonder twee figuren bij een aangemeerde zeilboot en de Seine met de weerspiegelingen van de pijlers.
- Origineel. Olieverf op doek, 99 x 60 cm, 1873, linksonder gesigneerd; catalogue raisonné nr. 279, particuliere collectie.
- Onze versie. Acht formaten van 50 x 40 tot 150 x 110 cm, of een formaat op uw maat, het enige dat de verhouding van het origineel behoudt.
- Goed om te weten.









































