Beschrijving
Paul Gauguin – De moestuinen van Vaugirard – handgeschilderde reproductie
Parijs, niet Tahiti. Dit doek (Frans: Les Maraîchers de Vaugirard) ontstond in 1879 – veertien jaar vóór zijn eerste vertrek naar Tahiti en bijna tien jaar vóór Pont-Aven. Olieverf op doek, 66 × 100,3 cm (hoogte × breedte, dus een liggend formaat), tegenwoordig in het Smith College Museum of Art in Northampton, Massachusetts. Bij ons ontstaat het tafereel opnieuw onder het penseel: een handgeschilderde reproductie, olieverf op doek, zonder drukwerk. Het museum vermeldt het werk onder inventarisnummer 1953:55.
De vroege Gauguin, die nog geen Gauguin is
In 1879 was Gauguin nog niet de schilder die wij van hem kennen. Tot Bretagne duurde het nog bijna tien jaar, tot Tahiti veertien jaar. De moestuinen van Vaugirard is daarom een impressionistisch landschap: een bewolkte lucht zonder zon, zachte overgangen, dicht opeengezette penseelstreken die de groentebedden duidelijk scheiden van de muur en de daken. Geen egale kleurvlakken, geen symbolistische vereenvoudiging – die komen pas na 1887, wanneer zijn stijl zich van het impressionisme begint los te maken.
Een wijk die net aan het veranderen was
Vaugirard was een zelfstandige gemeente buiten Parijs, tot de stad het in 1860 annexeerde; vandaag hoort het bij het 15e arrondissement. Toen Gauguin dit tafereel schilderde, had de wijk nog niet gekozen wat ze zou worden. Tussen de huizen lagen nog uitgestrekte moestuinen, die Parijs van groente voorzagen, en eromheen groeide al de stadsbebouwing. Juist dat tussenmoment is het onderwerp van het schilderij – niet het platteland en niet de stad, maar die paar jaar voordat de keuze valt.
Het uitzicht vanuit zijn eigen atelier en de twee vreemde decimalen
Gauguin woonde vanaf 1877 precies in deze wijk, aan de Rue Carcel 8, waar hij zijn eerste woning met atelier had; het bijschrift van het museum beschrijft het tafereel als een uitzicht vanuit Gauguins atelier aan de rand van Parijs. Het Smith College Museum of Art geeft de afmetingen in inches, zoals in de Verenigde Staten gebruikelijk is: 26 × 39,5 inch (hoogte × breedte). Omdat een inch precies 2,54 cm is, komt dat neer op 66,04 × 100,33 cm – vandaar de vreemde decimalen. Ze zijn geen fout en niet afgerond, maar een exacte omrekening van de museummaat. Het inventarisnummer is SC 1953.55; het museum heeft het schilderij aangekocht.
Een handgeschilderde reproductie voor uw interieur
Het groen, de rode pannendaken en de grijze lucht maken dit schilderij rustig – het past in een kantoor, in de hal of boven een ladekast, waar sterke kleur te veel zou zijn, en met zijn liggende formaat komt het mooi uit op een brede wand. Het origineel meet 100,33 × 66,04 cm; wij schilderen het in acht formaten, die u kiest in de keuzelijst boven deze tekst. Uit latere jaren stamt Winterlandschap – opnieuw een landschap, maar dan Bretons en besneeuwd; Dansende Bretonse meisjes, Pont-Aven toont een stijl die zich al van het impressionisme heeft losgemaakt; en waar die weg uitkwam, vertelt Waar komen wij vandaan? Wat zijn wij? Waar gaan wij heen? uit Tahiti.
- Onderwerp: De moestuinen van Vaugirard, Paul Gauguin, 1879, Parijs
- Techniek: handgeschilderd schilderij op doek, olieverf op doek, een reproductie – nooit drukwerk
- Origineel: olieverf op doek, 100,33 × 66,04 cm, Smith College Museum of Art, Northampton, Massachusetts, inventarisnummer SC 1953.55
- Goed om te weten: het museum meet in inches – 26 × 39,5 inch – en de decimalen 66,04 en 100,33 zijn een exacte omrekening van die maat









































