Beschrijving
Paul Gauguin – Eu haere ia oe – handgeschilderde reproductie
De titel Eu haere ia oe is geen vraag naar de zin van het leven, maar een groet. Paul Gauguin schilderde het doek in 1893 op Tahiti, in olieverf op doek, 92,5 × 73,5 cm (hoogte × breedte, dus een staand formaat), en het bevindt zich sinds 1948 in de Staatshermitage in Sint-Petersburg. Bij ons ontstaat het tafereel opnieuw onder het penseel: een handgeschilderde reproductie, olieverf op doek, zonder drukwerk. Het museum vermeldt het werk onder inventarisnummer ГЭ-9120.
Een alledaagse groet, verheven tot titel
De Zweedse antropoloog Bengt Danielsson, een kenner van Gauguin, las de Tahitiaanse uitdrukking “Eu haere ia oe” als een gewone groet op het eiland – ongeveer wat bij ons “waar gaat de reis heen?” betekent. Dat is zijn lezing en wij geven die weer als lezing, niet als feit. Klopt ze, dan draait de betekenis van het schilderij om: de vrouwen op de achtergrond vragen niet naar het lot, maar naar de weg, en het schilderij legt een moment van voorbijgaan vast, geen voorspelling.
Een vrucht die misschien geen vrucht is
De vrouw houdt een groot, bleekgroen voorwerp vast, dat ze met de ene hand ondersteunt en met de andere bij de steel vasthoudt. De andere titel van het werk, Vrouw met een vrucht, noemt het een vrucht, net als de meeste Engelse titels. De Franse beschrijving van het schilderij spreekt echter van een uitgeholde kalebas, waarschijnlijk gevuld met water – en dekt zich daarbij zelf in met het woord “waarschijnlijk”. Beide lezingen bestaan, geen van beide is bewezen, en zo brengen wij ze ook. Zeker is de vorm: zwaar, peervormig, zo groot dat ze met beide handen gedragen moet worden.
Van Vollard naar de Hermitage
Het schilderij was eerst in handen van de Parijse kunsthandelaar Ambroise Vollard en ging van hem over naar de Moskouse verzamelaar Ivan Morozov. Na de nationalisatie van de Russische particuliere collecties ging het van het ene Moskouse museum naar het andere en kwam het in 1948 in de Hermitage terecht, waar het nog altijd hangt. Op de voorgrond staat een vrouw met een witte bloem achter het oor en een rood-gele pareo; achter haar zitten twee figuren gehurkt bij een hut met een roze dak, en helemaal rechts staat een derde met een kind.
Een handgeschilderde reproductie voor uw interieur
Het warme geel van de huid tegen de blauwe lucht en de rode pareo maakt dit schilderij geschikt voor een ruimte die een sterke kleur aankan – een woonkamer, een eetkamer, de muur achter de tafel. Het origineel meet 92,5 × 73,5 cm; wij schilderen in acht formaten, die u kiest in de keuzelijst boven deze tekst. Uit dezelfde Tahitiaanse periode stamt De geest van de doden kijkt toe (Manao tupapau) – dezelfde jaren, maar angst in plaats van een groet; Arearea (Vrolijkheid) toont dezelfde vlakke kleur zonder verhaal, en Haar naam was Vairaumati is een ander schilderij uit ons aanbod dat langs dezelfde weg van particuliere collecties in Rusland belandde.
- Motief: Eu haere ia oe – Vrouw met een vrucht, Paul Gauguin, 1893, Tahiti
- Techniek: handgeschilderd schilderij op canvas, olieverf op doek, reproductie – nooit drukwerk
- Origineel: olieverf op doek, 92,5 × 73,5 cm, Staatshermitage, Sint-Petersburg, sinds 1948; daarvoor collectie van Ivan Morozov
- Wetenswaardig: volgens Danielsson is de titel een gewone Tahitiaanse groet, geen filosofische vraag









































