Beschrijving
De siësta – Gauguins Tahitiaanse veranda en een gewoon middaguur
Tussen 1892 en 1894, in zijn eerste Tahitiaanse periode, schilderde Paul Gauguin een tafereel waarin niets bijzonders gebeurt: vier vrouwen brengen de middag door op een overdekte veranda. De een strijkt het wasgoed, een tweede ligt achterover geleund in een oranje jurk, een derde zit met haar rug naar de toeschouwer en een vierde zit op de voorgrond op de planken, met een grote strohoed op het hoofd. Buiten, op het gras, zit nog een vijfde figuur. Het schilderij (Frans: La Sieste) bevindt zich in het Metropolitan Museum of Art in New York onder inventarisnummer 1993.400.3. Het formaat is liggend – het museum geeft de maat op als hoogte maal breedte, dus 88,9 x 116,2 cm.
Een gewoon uur, geen plechtigheid
Gauguin verbinden we meestal met mythologische taferelen, maar hier kijkt hij naar een volkomen alledaagse middag. Op het witte doek staat een strijkijzer, ernaast wacht een gevlochten mand met geel fruit, en de vrouwen werken of rusten, ieder voor zich. Niemand poseert en niemand vertelt een verhaal – de schilder heeft een uur vastgelegd dat zonder gebeurtenis voorbijgaat. Juist daarom is dit werk een uitzondering in zijn Tahitiaanse oeuvre.
Een strohoed die het midden afsluit
De centrale figuur is de vrouw op de voorgrond, die op de grond zit en ons haar rug toekeert. Haar brede lichte strohoed met een blauw gestippeld lint is het grootste lichte vlak op het doek en het eerste wat het oog vangt. Daarmee sloot Gauguin het midden van het schilderij af: de blik blijft bij de hoed staan en glijdt pas daarna verder naar de vrouw die strijkt en naar de liggende figuur in het oranje.
Roze planken en groen gras
De vloer van de veranda is geschilderd in een warme roze tint die u in echte schaduw niet zou vinden, en vlak daarachter begint fel groen gras met daarboven een strook geel gebladerte. Die drie kleuren dragen het hele schilderij. Koelt de roze vloer in een reproductie af, dan verliest het tafereel zijn middaglicht en wordt het niet meer dan een interieur.
Waar hangt het origineel en hoe is het gedateerd?
Het origineel bevindt zich in het Metropolitan Museum of Art, inventarisnummer 1993.400.3, olieverf op doek. Het museum dateert het werk bij benadering, tussen 1892 en 1894, terwijl een encyclopedische vermelding het begin van die periode noemt. Het gaat om een verschil in nauwkeurigheid van de opgave en niet om een tegenspraak tussen de twee bronnen – museum en encyclopedie komen in de maat overeen.
Met de hand geschilderd, streek voor streek
Schilderijen op canvas op bestelling worden door onze schilders met de hand geschilderd, in olieverf, streek voor streek. Bij dit motief is juist het roze vlak van de vloer het moeilijkst: het moet warm en tegelijk rustig blijven, anders valt het uiteen in vlekken. Vóór verzending ontvangt u ter goedkeuring een foto van het voltooide schilderij.
- Onderwerp: vier vrouwen op een overdekte veranda, een strijkt het wasgoed, een ligt in het oranje, op de voorgrond een strohoed en een mand met fruit.
- Techniek: olieverf op doek, brede rustige vlakken en een warme roze vloer.
- Formaten: liggend formaat, van 40 x 30 cm tot 200 x 150 cm; veelgekozen zijn 80 x 60 cm en 100 x 75 cm.
- Goed om te weten: het strijkijzer op het witte doek is een van de zeldzame taferelen van huishoudelijk werk in Gauguins Tahitiaanse oeuvre.
Interesseren andere Tahitiaanse taferelen uit het dagelijks leven u, bekijk dan ook Arearea (Vrolijkheid), Fatata te miti (Aan zee) en Moederschap (Vrouwen aan zee), waarin Gauguin eveneens mensen schildert bij hun dagelijkse bezigheden of in rust.









































